อีกหลายอาทิตย์ ผ่านไป ฉันกับพัด ไม่ได้เจอหน้ากันเลยมีเพียงแค่โทรศัพท์หากันเท่านั้น ในตอนนี้ดูเหมือนว่าเรื่องของพัดกับนุชจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ความรักถ้ารู้จักให้อภัยต่อกันจริงใจต่อกันมันย่อมผ่านอุปสรรคต่างๆไปได้แน่นอน
แต่ ความรักทีมีระยะทางที่ห่างไกลนี่สิ มันมักจะจบลงแทบทุกราย........
ความรักของฉันก็เช่นกัน...........
ฉันกับเขา.....กานต์.....
เกือบครบปีแล้วที่เราคบกันฉันเคยใช้เวลาอยู่นานเพื่อตรวจความรู้สึกของตัวเองว่าฉันรักเค้ารึเปล่า
คำตอบคือ ฉันรักเขา เรารักกัน เขาเป็นคนที่มีอดีตมาเหมือนกับนุชเพื่อนของฉันแต่เค้าเลือกที่จะบอกฉันทุกอย่างก่อนที่เราจะตกลงคบกัน กานต์เป็นห่วงเป็นใยฉันเสมอ เขารู้ว่าฉันร่ายกายอ่อนแอ คอยดูแลเอาใจใส่เสมอจริงๆ แต่บางทีฉันก็งี่เง่านะ งอนบ้างเอาแต่ใจบ้างทะเลาะกันเล็กๆเกือบทุกวันแต่ฉันก็ยังรับรู้ได้ว่าเขายังคงรักฉัน ถึงเราจะอยู่ไกลกัน แค่เพียงฉันคิดถึงเค้า กานต์ก็จะมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าฉัน(เหมือนมีพรายกระซิบเลย555~)ความรู้สึกของเราสื่อถึงกันได้เสมอ.............
และแล้วตัวแปรความรักของฉันก็เข้ามา  ฝน ผู้หญิงที่เป็นรักแรกของกานต์ ก็กลับเข้ามา รักแรกที่ใครๆก็บอกว่ายากนักที่จะลืม ถึงกานต์จะรักฉันแค่ไหน เค้าก็ยังคงเป็นผู้ชายคนนึงที่พร้อมจะหวั่นไหวในสถานะการ์ณที่ล่อแหลม
และฉันเองก็ไม่สามารถที่จะทำได้เหมือนกับที่ ฝน ทำ ฉันเริ่มรู้ระแคะระคายเรื่องนี้มาระยะนึงแล้ว มาแน่ใจก็วันนี้ วันสงกรานต์ ฉันไปเล่นน้ำที่บ้านของกานต์กับเพื่อนๆจนบ่าย ที่วัดมีพิธีรดน้ำดำหัวผู้ใหญ่ และนั่นคือครั้งแรกที่ฉันได้เจอกับฝน
ผู้หญิงที่เป็นรักแรกของกานต์ เธอสวยน่ารัก ขัดกับท่าทางที่ยั่วยวนนั่น ไม่เข้าตาฉันเลย หรืออาจจะเป็นเพราะแรงริษยาของผู้หญิงก็ได้นะ555
ฉันเปิดโอกาสให้เค้าสองคนได้ทักทายกันต่อจากนั้นก็ไม่ได้สนใจอะไร เพื่อนๆฉันมันว่าฉันใจกว้างเกินไป ไม่ใช่ว่าไม่รู้สึกนะแต่จะทำอะไรได้เล่นบทนางเอกดีกว่าเฉยๆไป  จนเย็นถึงเวลากลับบ้านกานต์ดูเหมือนมีเรื่องปิดฉันมันเป็นความรู้สึกที่บอกฉันว่ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นแล้วแต่เราก็ไม่ได้พูดอะไรกัน
ผ่านไปหลายวันกานต์ก็มาหาฉัน
"เพลง....เรามีเรื่องอยากถาม"
"ว่ามาดิ"
"เพลงรักเรามั๊ย"
"...................นึกงัยถามเนี่ย"
"ก็บางทีเรารู้สึกเหมือนเพลงไม่รักเราเลย เราอยากได้ยินเพลงบอกรักเราบ้าง"
ฉันนิ่งอึ้งไปว่าทำไมกานต์ถึงรู้สึกแบบนั้นนะ  ฉันยังไม่ทันพูดอะไรกานต์ก็โน้มหน้ามาจูบฉัน แต่กานต์กลับไม่หยุดเพียงเท่านั้น เค้าพยายามจะรุกเร้าฉันมากขึ้น ฉันแข็งขืนไม่ยินยอม ผลักเค้าออกไป เค้าหยุดและมองหน้าฉัน แววตานั้นระคนสงสัยและรู้สึกผิด
"ทำไมล่ะเพลง...."
"เพลงไม่รักกานต์เหรอ"เค้าถามเสียงเบา
"รัก แต่ไม่จำเป็นที่กานต์จะต้องพิสูจน์ด้วยวิธีนี้"
"ผู้ชายบางคนก็ไม่ชอบให้ผู้หญิงเล่นตัวมากนะเพลง"อึ้งค่ะ อึ้งมากที่ได้ยินประโยคนี้จากปากเค้า ฉันเปิดประตูรถแล้วออกมาข้างนอก ยืนกอดอกท่าเตรียมพร้อม  ลุย
"เล่นตัว? เราเล่นตัวเหรอเนี่ย เราคิดว่านี่เป็นสิ่งที่ผู้หญิงควรทำ และผู้ชายก็ควรให้เกียรติผู้หญิงด้วยไม่ใช่รึไง"ฉันเริ่มจะเดือดมากขึ้นๆแล้วนะเสียงฉันทั้งสั่นและดัง
"....ก็ใช่...แต่...เรารักกันไม่ใช่รึไงเพลง"น้ำเสียงเค้าฟังดูอ่อนลง
"กานต์เคยบอกว่าจะคอยให้เราพร้อม กานต์พูดเอง แล้ววันนี้ทำไม กานต์ไม่ใช่คนแบบนี้นี่ อย่างน้อยเราก็เคยคิดว่าใช่"ฉันเริ่มไม่แน่ใจในสิ่งที่ฉันคิดซะแล้วสิ
"......"เงียบ
"เพลงจะกลับบ้าน"
"เพลง....กานต์รักเพลงนะรักมาก...แต่เพลงไม่เข้าใจเราเลย"
"ยังไง?? ที่เราไม่ยอมเนี่ยเหรอ.."
"......................"เงียบอีกแล้ว แสดงว่าฉันพูดถูกสิเนี่ย
.
.
.
"ฝน...เค้ากลับมาขอคืนดีกับกานต์"ในที่สุดก็พูดขึ้นมา นี่สินะเหตุผลต้นเรื่อง
".....แล้วไง........."
"............"
"จะกลับไปหาเค้ามั๊ย"ฉันเริ่มจะรู้สึกว่าลางสังหรณ์ที่เคยมีมันกำลังจะจริงแล้วสิ
"แล้วเพลงล่ะว่าไง"เอ๊า!ถามงี้ก็ต้องไม่สิยะ ถามมาได้ไง
"แล้วจะให้ว่าไงล่ะ กานต์บอกว่ารักเราแล้วกานต์ก็เอาเรื่องฝนมาบอก ในวันที่กานต์คิดจะทำอะไรเราเนี่ยอ่ะ แล้วจะให้เราว่าไง"
".............."เงียบ
"เลิกเงียบซะทีจะเอายังไงถ้ากานต์ทนรอเราไม่ได้ กานต์ก็กลับไปหาคนที่เค้าเคยให้กานต์ได้ก็แล้วกัน"ในที่สุดฉันก็โพล่งออกไปแล้ว มันเหลืออดแล้วจริงๆ
ตั้งแต่ที่ฉันได้เจอหน้าฝน มันก็เกิดความระแวง ไม่สบายใจอยู่ตลอด เรื่องที่เค้ามาขอคืนดีกับกานต์ฉันก็รู้มาบ้างแต่ก็ไม่ทั้งหมด ฉันไม่เคยวางใจผู้หญิงคนนี้ได้เลย
ในคืนนั้นเราไม่ได้พูดอะไรกันอีกเลยฉันขอเดินกลับบ้านเองคนเดียวปล่อยให้เค้าอยู่ที่ตรงนั้นไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ อาจจะไม่นานก็ได้
และฉันก็ไม่ได้เจอกับกานต์อีก ฉันรู้ว่าเราสองคน จบกันแล้วจริงๆ